12 Mart 1983 - Cemal 

       Karanlığın tonu her duvar lambasında değiştiriyor, bense bu değişime aldırmadan ilerlemeye devam ediyorum. Her adımda damlayan su tanecikleri sinir bozan bir ses çıkarmaktaydı; en kötüsü ise oluşan nem ! İnsanların bedenlerine temas edip ne kadar günahları varsa hepsini o su taneciklerine katıyor. Her adımda bu su birikintilerine basıyorum. Sanki adım adım bir bataklığa girer gibiyim. Bu cehennem çukuru beni içine alacak gibi; adımlarımı hızlandırıyorum ve sonunda o koğuşun önüne geldim. Tek bir pencereyle bu izbe yere ışık saçıyor. Belki buranın yerin dibine batmamasının en büyük sebebi bu koğuş.  

- Ödünç Hayat 

Başladı ama bitmiyor...

Yeni bir romana başlamak her zaman mutlu eder insanı;
ama ilk romanın ise başladığın bu durum insanı biraz zorlar, kızgınlık ve umutsuzluk hallerine sokar...

Evet bu romanda bir hayat var;
bir hayatın can bulması ve yok olması...

Ödünç Hayat...